Krugerpark & Drakensbergen

Home | Reisverhalen | Foto's | Kaart | Gastenboek | Contact

 

Andere reisverhalen:

Het fraaie afscheidsfeestje
Vertrek & KwaZulu Natal
Krugerpark & Drakensbergen
Stellenbosch
2e week & Kaapstad
Surfen en struisvogels
Filmpje!
Bezoek uit nat Nederland
Een andere wereld
Inburgeren
Terug van weg geweest
Verlossen, een koud kunstje?
De laatste loodjes in ZA
Hoezo, dunbevolkt?
Het echte Afrika
Nat en koud
Dag, dag, Stellenbosch

 

Op safari in het Krugerpark

Volgende halte: Kruger National Park. Maar om daar te komen, eerst een dagje rijden voorbij plaatjes als Piet Retief, Amsterdam, Badplaas (niet aan de zee) en Nelspruit, en langs borden met de waarschuwing: "crime alert: do not stop". Hmm niet echt bemoedigend. Wel zie je veel politie overal, voornamelijk om te flitsen, maar we zijn ook al twee keer in een routinecontrole terecht gekomen waar onze papieren gecontroleerd werden. Dat geeft wel een veilig gevoel. Tijdens het rijden zie je heel veel mensen (alleen de donkere bevolking overigens) langs de weg lopen of liften. We zouden graag iemand een lift willen geven, maar een verstandig stemmetje in ons achterhoofd zegt ons dit niet te doen. Veel te zien langs de weg, dus Moon zit vaak klaar met de camera om al dat bekijks op de foto te zetten. Geen straf, zo'n dagje rijden in ieder geval.

Na vroeg opstaan (6 uur), begon de eerste dag safari in het Krugerpark. Op een uitzichtpunt dachten wij onze auto even in het gras te zetten. Maar dat gaf wel een harde knal voor zo'n zacht gras. Bij nadere inspectie hadden we een fikse kei geraakt (voor de volledigheid: Simon zat achter het stuur), maar de bumper was nog heel. Toen we even later weer verder reden, werden we door voorbijgangers gewezen op onze voorband, die toch wel behoorlijk leeggelopen was. Blijkbaar toch een flinke tik gehad van de kei. Maar ja, wat doe je dan, als je met een lekke band midden in het Krugerpark staat waar je eigenlijk je armpje nog niet uit het raam mag hangen? Het volgende kamp was 15 km verderop, dus dat was ook geen optie. Dan maar snel de band verwisselen, goed opletten en hopen dat we niet opvallen (in tegenstelling tot de gemiddelde bezoeker hadden wij helaas geen safari-camouflage-kleding aan). Moon kon het niet laten om als ramptoerist foto's te maken voor het nageslacht, dit tot ontsteltenis van een donkere local die hoofdschuddend en driftig zijn BMW uitstapte en "tourists" verzuchtte en vervolgde met de geniale uitspraak: "It's very dangerous here, you are in the heart of the wild!". Hij heeft ons snel geholpen en na 5 minuten zaten we weer in de auto, gelukkig zonder opgemerkt te zijn door de vleesetende dieren van het park.

Zoals verwacht veel dieren gespot in twee dagen tijd: leeuwen, impala's (soort hertje, soms met 50 tegelijk), giraffen, zebra's, buffels, nijlpaarden, een cheetah, neushoorns en zelfs een hele kudde olifanten. Machtig mooi hoe die grote beesten sierlijk over de velden trekken. We waren vooral onder de indruk van de giraffen en schrokken ons vaak een hoedje als er één plots naast onze auto opdook. Een safari is trouwens best wel hard werken: 's ochtends om 5 uur op, dan 6 uur lang in onze eigen auto uit het raampje turen om geen dier te missen, lunchen, en dan nog eens 2 á 3 uurtjes in de middag rijden en spotten. Omdat we niet alle dieren van dichtbij hebben kunnen zien staan er nog een aantal op ons verlanglijsten om eventueel bij een volgend wildpark "af te kunnen vinken" (o.a. neushoorn, jachtluipaard, leeuw). Na twee dagen vonden we het toch wel welletjes. Citaat van Moon uit ons dagboek: "We hadden ogen zo groot en bol als eetlepels" (Moon is natuurlijk een kei in nieuwe spreekwoorden en gezegdes uitvinden). Wel erg gaaf om alle dieren van zo dichtbij te zien! Zeker voor herhaling vatbaar. Aan onze tocht hebben we allebei een safari-arm overgehouden. De arm die continu aan het raam zit krijgt veel zon en is dus behoorlijk bruin, terwijl de andere arm minder zon ziet en dus een stuk lichter is. Beetje duo penotti.

 

 

 

Blyde River Canyon & de Drakensbergen

Vanuit het Krugerpark nog een mooie rit door de Blyde River Canyon gemaakt (de Grand Canyon van Zuid-Afrika) en zelfs nog in een mistbank in de bergen terecht gekomen! Overnacht in Lydenburg in een luxe B&B / guesthouse. In een guesthouse slaap je hier bij mensen die aan hun eigen huis nog een aantal kamers aangebouwd hebben voor gasten. 's Ochtends wordt het ontbijt dan ook in hun eigen keuken gemaakt en gegeten. Nog een romantisch dineetje op Valentijnsdag gehad om ons 9-jarig jubileum te vieren. Valentijnsdag wordt hier groots gevierd: op de radio waren al dagen lang alleen romantische nummers te horen en in het bomvolle restaurant kregen alle vrouwen een roos en een pizza vooraf in de vorm van een hartje. Hééél romantisch allemaal.

Vanuit Lydenburg togen we naar de Drakensbergen, maar dat ging niet helemaal soepel. Er werd namelijk aan de weg gewerkt, en niet 2 km, maar aan 100 km tegelijk! Op heel veel plaatsen moest je lang wachten omdat maar één rijbaan beschikbaar was voor verkeer in beide richtingen. Nadat we 2 uur over nog geen 50 km gedaan hadden besloten we om maar een alternatieve route te zoeken. Wat we toen nog niet wisten is dat een wit weggetje op de kaart een zandweg is. Onze "afkorting" bestond uit zo'n 40 km zandweg, waarop we een mooie stofwolk achter ons lieten verschijnen. Gelukkig werden de tijdelijke ongemakken verzacht met een schitterend landschap van bergen van rode rotsen die uitstaken boven weidse graanvelden die door de middagzon in een gouden glans gezet werden. Tegen zessen hadden we een mooi bungalowtje met rieten dak gevonden aan de rand van een berg met uitzicht op het dal. Wel jammer dat Moon twee avonden met een zakdoek voorgebonden als stofmasker moest doorbrengen vanwege een allergische reactie (op de stoffigheid van de hut?).

De volgende dag zijn we gaan wandelen in de Drakensbergen, in het Royal Natal National Park. Hier bevindt zich namelijk de op één na hoogste waterval van de wereld. En dat moesten wij natuurlijk van dichtbij bekijken. Een fraaie wandeltocht door een kloof eindigde in een splitsing waar een grote pijl ons leek aan te geven waar wij naar toe moesten. Wij het pad gevolgd, maar nadat we op een achteraf toch wel erg gevaarlijk en bovendien doodlopend paadje waren uitgekomen, hadden wij de op één na hoogste waterval nog steeds niet gespot.  Vreemd. Toch maar het pad wat de pijl niet aangaf ook geprobeerd. We moesten hiervoor wel een ladder op en met behulp van touwen omhoog klauteren. Eigenlijk hadden we daar niet veel zin meer in want we waren behoorlijk gaar en hadden honger en dorst en zin in een goede pauze met uitzicht op de waterval. Maar als een duveltje uit een doosje stonden daar twee Duitsers die ons vertelden dat er 5 minuten doorlopen weliswaar niet de op één na hoogste waterval was, want die stond bijna droog op dit moment, maar wel een lekker poeltje koud  (hoe koud? Zo <--------------------------------------------> koud) bergwater om in te zwemmen. Lekker een frisse duik genomen, wat gegeten en gedronken, water aangevuld  en terug richting auto gegaan. Moe maar voldaan zochten wij ons stoffig huisje weer op.

De laatste dag van onze vakantie hebben we nog lekker aan het strand gelegen in Durban om toch nog wat aan ons kleurtje te werken. Tevreden kijken wij terug op een mooie vakantie en een goed begin van ons avontuur!